Seyit Onbaşı’nın sırtladığı mermi, sadece bir topu değil; bir milletin umudunu hedefe taşımıştı.
Cephede yaralı bir ANZAC askerini kucağında taşıyan Mehmetçik ise dünyaya şunu haykırıyordu: “Bu millet, savaşırken bile insanlığından vazgeçmez”
Ve 57’inci Alay…
“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” sözünü emir bilip, bir adım geri atmadan toprağa düşen o yiğitler…
Her biri bir destan, her biri bu toprakların kalbine kazınmış birer mühür oldu.
“Düşün altında binlerce kefensiz yatanı"
Düşen bedenler değil; yükselen Türk milletinin onuru, vicdanı ve istiklal aşkıydı.
Şehitlerimiz…
Sizler bu milletin sönmeyen duası, bitmeyen gücü, tükenmeyen umudusunuz.
Ruhlarınız şad, mekânlarınız cennet olsun…
